Mitologia nordycka ma charakter socjologiczny, odnosi się do konkretnej społeczności i jest daleka od animistycznych odniesień, jak to jest w mitologii słowiańskiej.

Jest to mitologia zorganizowanego świata śmiertelnych bogów, o różnorodnych charakterach i zajęciach. Jest to dawna religia ludów germańskich, które orężem zdobywały ziemie, by w końcu osiąść nad zatokami całej Skandynawii i otrzymać nazwę Wikingów (mieszkających nad zatoką). Reguły życia ujęte w normy religijne zabezpieczały ich przetrwanie. Jeden z głównych bogów Oden, to nie tylko stwórca i szaman, ale zarazem bóg wojny i wojowników. Ten rodzaj religii był Wikingom potrzebny, bo ich życie upływało na zaborczych i łupieżczych wyprawach.

O mitologii nordyckiej mówią obfite źródła pisane - przede wszystkim dwa zbiory mitologii skandynawskiej : Edda tzw. starsza , zbiór opowieści poetyckich zebranych przez Saemunda Sigfussona (1056 -1133) oraz Edda tzw. młodsza to prozatorskie dzieło Snorriego Sturlusona (1178 - 1241). Pochodzą one z Islandii, gdzie wpływy kościoła chrześcijańskiego nie były wielkie.

Ponadto zachowały się pieśni skaldów, sławiące bohaterów i bogów, oraz kamienie runiczne, czyli obrazy kamienne.

Mity nordyckie można podzielić na dwie, uzupełniające się części :jedną tworzą te, które służyły zorganizowanej , wojowniczej, rządzącej społeczności , a druga była przeznaczona dla społeczności nie uczestniczącej w zaborczych wyprawach , to jest dla rolników i niewolników.

Pierwszym źródłem , który rozbudził moją wyobraźnie mitami nordyckimi była książka pt. Nordycka Mitologia. Wątki z niej zaczerpnięte stawały się tematami moich prac.