Mitologia słowiańska była nacechowana animizmem i wyrastała ze świata natury i przeświadczenia, że natura ta nie jest zła. Uczy ona człowieka jak żyć w harmonii z naturą i otoczeniem. Bogowie słowiańscy byli częścią natury, lecz bardziej jej pojęciami niż postaciami. Mitologia ta odwołuje się do życia , a także do uduchowionej natury.

W odniesieniu do tej mitologii nie sposób jednoznacznie wyjaśnić symboli określających jej bogów. Dla współczesnego badacza podstawowym materiałem badawczym jest spuścizna kultury ludowej jako głównego przekaźnika przeszłości. Tradycja, obrzędy i nakładająca się na to religia chrześcijańska dają pewne okruchy wiedzy o tych bogach, których cechy (atrybuty) przejęli świeci chrześcijańscy. Wiele cech bogów słowiańskich przejęła polska Madonna i weszła bezkolizyjnie w obrzędy kultu pogańskiego, które jednak z czasem zatraciły swój pierwotny charakter. Do dziś przetrwało wiele z tych obrzędów , na przykład związanych z kultem Madonny czy noc świętojańska, a niektóre zakorzeniły się w obrzędach stricte chrześcijańskich, jak Boże Narodzenie, Wielkanoc, czy święta świętych chrześcijańskich: Andrzeja, czy Jerzego, Matki Boskiej Gromnicznej.